انواع شبكه خودرويي
ارتباط ميان خودروها با دنياي خارج و ارتباط ميان خودروها در هنگام حركت، رؤياي قديمي بشر بوده است و تاريخچه نخستين تلاش‌ها براي تحقق اين رؤيا به بيش از چهل سال پيش برمي‌گردد. در آن زمان با نصب يك آنتن روي خودروهاي خاصي مانند خودروهاي پليس يا اورژانس و تنظيم‌كردن آنتن‌ها روي يك فركانس خاص در يك محدوده جغرافيايي، سعي مي‌كردند يك ارتباط راديويي و شبه تلفني را ايجاد كنند. در سال 1999 كميسيون ارتباطات فدرال ايالات‌متحده (FCC) با تصويب استانداردها و پهناي باند لازم براي ارتباط خودروها با تجهيزات ثابت كنار جاده، عملاً فاز جديدي از شبكه‌هاي بين خودرويي را ايجاد کرد كه اين حركت با تصويب استاندارد DSRC (سرنام Dedicated Short Range Communications) در سال ‌2003 تکميل شد. در اين استاندارد پهناي باند 5,9 گيگاهرتز به ارتباطات بين خودرويي اختصاص يافته است و روي اين فركانس بين هفت تا ده كانال (5,850 گيگاهرتز تا 5,926 گيگاهرتز) تعريف مي‌شود كه يك كانال به صورت ويژه به افزايش ضريب امنيت خودروها و ساير كانال‌ها به كاربردهاي خاص، اختصاص يافته است. پس از اين رخدادها، انواع ارتباطات ميان خودروها براساس فناوري‌ها و زيرساخت‌هاي متفاوت مطرح شده و هريك مسيري جداگانه براي توسعه و مجهز‌کردن خودروها به امكانات شبكه‌اي در پيش‌گرفتند. اگر بخواهيم شبكه‌هاي خودرويي را براساس رسانه ‌انتقال اطلاعات تقسيم‌بندي كنيم، به سه دسته‌كلي مي‌رسيم: شبکه‌هاي مبتني‌بر امواج راديويي (Wireless)، مبتني‌بر مكان‌يابي (GPS) و مبتني‌بر حسگرها و تراشه‌هاي داخلي‌تقسيم‌بندي بعدي شبكه‌هاي بين خودرويي مي‌تواند براساس زيرساخت شبكه‌ باشد. در اين تقسيم‌بندي سه نوع شبكه كلي سلولي، اختصاصي و موردي داريم كه در ادامه دو نوع نخست به صورت اختصار و نوع سوم به صورت کامل بررسي مي‌شود.

ادامه نوشته

Top of Form

پروتكل های روتينگ  Distance-Vector  نظير RIP و IGRP
در پروتكل های روتينگ Distance vector ، بهترين مسير به يك شبكه راه دور بر اساس مسافت تعيين می شود . هر مرتبه كه يك بسته اطلاعاتی از يك روتر عبور می يابد  به آن hop گفته می شود. مسيری كه دارای تعداد hop كمتری به شبكه مورد نظر باشد به عنوان بهترين مسير انتخاب خواهد شد . در واقع vector  ، نشاندهنده  مسير و يا جهت رسيدن به شبكه راه دور را مشخص می نمايد . پروتكل های RIP ( برگرفته شده از  Routing Information Protocol ) و IGRP  ( برگرفته شده از Interior Gateway Routing Protocol ) دو نمونه متداول از پروتكل های روتينگ  Distance-vector  می باشند . 
الگوريتم های روتينگ  Distance-Vector ، اطلاعات جداول روتينگ را بطور كامل برای روترهای همسايه ارسال تا آنها در ادامه اطلاعات دريافتی را با اطلاعات موجود در جداول روتينگ خود تركيب و دانش خود را در خصوص ارتباطات بين شبكه ای كامل نمايند .به روش فوق ،  روتينگ مبتنی بر شايعه ( rumor ) گفته می شود چراكه روتر ، بهنگام سازی جدول روتينگ خود را بر اساس اطلاعات دريافتی از روتر همسايه انجام  می دهد. در اين روش روتر به اطلاعات دريافتی در خصوص شبكه های راه دور اعتماد می نمايد بدون اين كه خود مستقيما" به اين نتايج رسيده باشد .
همانگونه كه اشاره گرديد ، RIP يك نمونه از پروتكل های روتينگ  Distance-vector است كه برای تشخيص بهترين مسير به يك شبكه صرفا" از تعداد hop استفاده می نمايد . در صورتی كه RIP بيش از يك لينك را به يك شبكه مشابه و با تعداد hop برابر پيدا نمايد  ، بطور اتوماتيك از load balancing گردشی بر روی هر يك از لينك ها استفاده می نمايد . پروتكل RIP قادر به انجام load balancing بر روی حداكثر شش خط با cost يكسان است .

نحوه آغاز به كار يك پروتكل  Distance-vector 
برای آشنائی با پروتكل های روتينگ  Distance-vector  لازم است در ابتدا با  نحوه عملكرد  آنها پس از آغاز فعاليت آشنا شويم .  در شكل 1 ، وضعيت جدول روتينگ چهار روتر پس از راه اندازی نشان داده شده است . در جداول فوق صرفا" اطلاعات مربوط به شبكه هائی كه مستقيما" به  هر يك از روترها متصل شده اند ،‌ ذخيره شده است . 
پس از آغاز به كار يك پروتكل روتينگ  Distance-Vector بر روی هر يك از روترها ، جداول روتينگ با استفاده از اطلاعات مسيرهای جمع آوری شده توسط هر يك از روترهای همسايه بهنگام می گردند . 

 

همانگونه كه در شكل 1 مشاهده می نمائيد ، در هر يك از جداول روتينگ صرفا"  اطلاعات شبكه هائی كه مستقيما" به هر روتر متصل شده اند ، ذخيره شده است . هر روتر اطلاعات كامل جدول روتينگ خود را برای هر يك از اينترفيس های فعال ارسال می نمايد .
جدول روتينگ هر روتر شامل اطلاعاتی نظير شماره شبكه ، اينترفيس خروجی و تعداد hop به شبكه است .  بدين ترتيب ، اطلاعات جدول روتينگ كامل و هر يك از آنها دانش لازم در رابطه با تمامی شبكه های موجود در ارتباطات بين شبكه ای را كسب می نمايد . 
شكل 2 ، وضعيت فوق را كه به آن همگرائی  (converge) گفته می شود نشان می دهد .  پس از همگرائی روترها ، اطلاعات موجود در جداول روتينگ بين آنها ارسال نخواهد شد .

شكل 2 : ايجاد همگرائی در شبكه

بديهی است مدت زمانی كه يك شبكه به همگرائی می رسد بسيار حائز اهميت بوده و كند بودن اين فرآيند می تواند پيامدهای نامطلوبی را برای شبكه به دنبال داشته باشد . يكی از مسائل در ارتباط با پروتكل RIP ، كند بودن زمان همگرائی آن است .
جدول روتينگ در هر روتر اطلاعاتی راجع به شماره شبكه راه دور ،  اينترفيسی كه روتر از آن برای ارسال بسته های اطلاعاتی به شبكه استفاده می نمايد و تعداد hop و يا متريك به شبكه را نگهداری می نمايد . 

حلقه های روتينگ ( Routing loops  )
پروتكل های روتينگ Distance-Vector تغييرات ايجاد شده در ارتباطات بين شبكه ای  را با انتشار مستمر اطلاعات بهنگام شده روتينگ به تمامی اينترفيس های فعال انجام می دهند .
در اين فرآيند تمامی اطلاعات موجود در جدول روتينگ منتشر می گردد. فرآيند فوق علاوه بر اشغال بخشی از پهنای باند لينك ارتباطی ، افزايش load   پردازنده روتر را نيز به دنبال خواهد داشت . همچنين ، در صورتی كه يك شبكه با مشكل مواجه شود  ، سرعت كند همگرائی پروتكل های روتينگ Distance-Vector می تواند پيامدهای منفی نظير جداول روتينگ متناقض و حلقه های روتينگ را به دنبال داشته باشد .
در پروتكل های روتينگ  Distance-Vector همواره احتمال ايجاد حلقه های روتينگ وجود خواهد داشت چراكه هر روتر بطور همزمان بهنگام نمی گردد . برای آشنائی با نحوه ايجاد حلقه های روتينگ يك نمونه مثال را در شكل 3 بررسی می نمائيم .
فرض كنيد اينترفيس به شبكه شماره 5  با مشكل مواجه شود . تمامی روترها دانش خود را در رابطه با شبكه شماره 5 از طريق روتر E دريافت می نمايند . در جدول روتينگ روتر A يك مسير به شبكه شماره 5 از طريق روتر B وجود دارد .

شكل 3 : حلقه های روتينگ

زمانی كه شبكه شماره 5 دچار مشكل گردد ،‌ روتر E اين موضوع را به اطلاع روتر C می رساند . اين كار باعث می شود كه روتر C عمليات روتينگ به شبكه شماره 5 از طريق روتر E را متوقف نمايد . روترهای B، A و D نسبت به بروز مشكل برای شبكه شماره 5 آگاهی نداشته و همچنان اقدام به ارسال اطلاعات بهنگام می نمايند .سرانجام روتر C  اطلاعات بهنگام شده خود را ارسال و باعث می گردد كه روتر B روتينگ به شبكه شماره 5 را متوقف نمايد . علی رغم اطلاع به روتر B ، روترهای A و D هنوز به دليل عدم دريافت اطلاعات بهنگام شده از اين موضوع آگاهی نداشته و از نظر آنها شبكه شماره 5 همچنان از طريق روتر B با متريك شماره 3 دردسترس است .
مشكل زمانی ايجاد می شود كه روتر A پيامی با اين موضوع را ارسال نمايد : " من همچنان اين جا هستم و اين ليست لينك هائی است كه من آنها را می شناسم "  . در پيام فوق قابليت رسيدن به شبكه شماره 5 و  نحوه دستيابی به آن تشريح شده است . بدين ترتيب روترهای B و D اخبار جالبی را دريافت می نمايند كه به آنها اعلام شده است شبكه شماره 5 از طريق روتر A قابل دستيابی است . روترهای فوق نيز اقدام به ارسال اطلاعاتی مبنی بر در دسترس بودن شبكه شماره 5  می نمايند. بدين ترتيب هر بسته اطلاعاتی كه مقصد آن شبكه شماره 5 باشد به روتر A و سپس به روتر B رسيده و مجددا" به روتر A برگردانده می شود .
بدين ترتيب يك "حلقه روتينگ " ايجاد می گردد كه برای پيشگيری و برخورد با آنها می بايست يك فكر اساسی كرد .

شمارش نامحدود
به "حلقه های روتينگ " كه در بخش قبل تشريح گرديد ، " شمارش نامحدود " نيز گفته می شود و علت اصلی‌ بروز اينچنين مسائلی ، شايعات بی‌اساس و اطلاعات نادرستی است كه در شبكه توزيع شده است . بدون وجود يك سيستم كنترلی ، تعداد hop هر مرتبه كه يك بسته اطلاعاتی از يك روتر عبور می يابد  ، افزايش خواهد يافت . سرعت كند همگرائی شبكه در الگوريتم های روتينگ يكی از دلايل اصلی بروز اينچنين مشكلاتی در شبكه است .
برای پيشگيری از اين نوع مسائل ، راه حل های مختلفی در هر يك از پروتكل های روتينگ پياده سازی شده است  . تعريف حداكثر تعداد hop ، روش route poising ، روش  poison reverse و  split horizon نمونه هائی در اين رابطه می باشند . 

حداكثر تعداد hop
يكی از روش های حل مشكل "شمارش نامحدود " ، تعريف يك حداكثر برای تعداد hop است . پروتكل های روتينگ Distance-Vector نظير RIP  صرفا" امكان افزايش تعداد hop را  تا 15 فراهم می نمايند . بنابراين هر چيزی كه نيازمند 16 hop  باشد به منزله غيرقابل دسترس بودن تلقی می گردد . به عبارت ديگر ،‌ در مثال ارائه شده در بخش قبل ( شكل شماره 3 ) ، پس از ايجاد يك حلقه با پانزده hop ، اين موضوع به اثبات می رسد  كه شبكه شماره 5 غيرفعال است .
بنابراين شمارش حداكثر تعداد hop ، باعث پيشگيری از گرفتار شدن بسته های اطلاعاتی در حلقه های تكرار می گردد . روش فوق با اين كه راه حلی قابل اعمال در شبكه است ولی قادر به حذف حلقه های روتينگ در شبكه نمی باشد و بسته های اطلاعاتی همچنان در حلقه های روتينگ گرفتار خواهند شد . ولی در مقابل اين كه بسته های اطلاعاتی بدون نظارت ، كنترل و بررسی در طول شبكه حركت كنند ، حداكثر مسافتی را طی نموده ( به عنوان نمونه تا 16 hop ) و سپس از بين خواهند رفت .

Split Horizon
يكی ديگر از راه حل های برخورد با مشكل حلقه های روتينگ ، Split Horizon است . در اين روش كه كاهش اطلاعات نادرست و حجم عملياتی اضافه روتينگ در يك شبكه Distance-Vector را به دنبال دارد از اين اصل تبعيت می شود كه اطلاعات نمی توانند در مسيری كه از طريق آن دريافت شده اند مجددا" ارسال گردند . به عبارت ديگر ،‌ پروتكل روتينگ ، اينترفيسی را كه از طريق آن بسته اطلاعاتی را دريافت كرده است بخاطر سپرده و هرگز از اينترفيس فوق برای ارسال مجدد آن استفاده نخواهد كرد . 
بدين ترتيب و با تبعيت از اصل فوق ، روتر A از ارسال اطلاعات بهنگام شده ای كه  از طريق روتر B دريافت نموده است برای روتر B منع می شود .

route poisoning  
يكی ديگر از روش هائی كه باعث پيشگيری از اطلاعات بهنگام شده  متناقض و توقف حلقه های روتينگ می گردد ، route poisoning ناميده می‌ شود . مثلا" زمانی كه شبكه شماره  5 با مشكل مواجه می گردد ( شكل 3 ) ، روتر E يك سطر را در جدول روتنيگ خود برای شبكه شماره 5  با مقدار hop شانزده ( غيرقابل دسترس بودن شبكه) درج می نمايد ( مقدار دهی اوليه route poisoning ) .
با نادرست اعلام كردن مسير رسيدن به شبكه شماره  5 ، روتر C از بهنگام سازی اطلاعات جدول روتينگ خود مبنی بر وجود يك مسير برای رسيدن به شبكه شماره  5 پيشگيری می نمايد .زمانی كه روتر C يك  route poisoning را از طريق روتر E دريافت می نمايد ، يك  poison reverse را برای روتر E ارسال می نمايد تا اين اطمينان ايجاد گردد كه  تمامی روترهای موجود در سگمنت اطلاعات مربوط به route poisoning را دريافت نموده اند .
route poisoning و Split Horizon يك شبكه distance-vector با قابليت اطمينان و اعتماد بيشتر را ايجاد می نمايند كه در آن از بروز حلقه های تكرار پيشگيری می گردد .

Holddown
با استفاده از  holddown پيشگيری لازم در خصوص بهنگام سازی اطلاعات يك مسير بی ثبات ، انجام می شود .  اين وضعيت معمولا" بر روی يك لينك سريال اتفاق می افتد كه در يك لحظه برقرار و در لحظه ای ديگر غيرفعال می گردد (flapping ) . در  صورت عدم استفاده از روشی جهت تثبيت اين وضعيت ، شبكه هرگز همگراء نشده و اينترفيسی كه دائما" up و down می گردد می تواند تمامی شبكه را با مشكل مواجه سازد .
با استفاده از holddown  از ثبت مسيرهائی كه وضعيت آنها با سرعت زياد تغيير پيدا می نمايد ، پيشگيری بعمل آمده و به آنها يك فرصت زمانی داده می شود تا وضعيت پايداری پيدا نمايند .  بدين ترتيب ، به روترها اعلام می شود كه برای يك بازه زمانی خاص هر گونه تغييراتی كه بر روی مسيرهای حذف شده اخير تاثير می گذارد را محدود نمايند . با اين كار از درج مسيرهای بی ثبات در ساير جداول روتينگ پيشگيری بعمل می آيد .
زمانی كه يك روتر اطلاعات بهنگام شده ای را از طريق يكی از همسايگان مبنی بر غيرقابل دسترس بودن يك شبكه دريافت می نمايد ( شبكه ای كه تا پيش از اين فعال بوده است ) ، تايمر holddown آغاز به كار می كند . در صورتی كه اطلاعات بهنگام شده جديدی از يك همسايه دريافت شود كه دارای متريك بهتری نسبت به وضعيت اوليه موجود در جدول روتينگ باشد ، holddown برداشته شده و داده عبور داده می شود ولی اگر اطلاعات بهنگام شده ای از يك روتر همسايه دريافت گردد ( قبل از اتمام مدت زمان تايمر holddown ) ، كه دارای متريك برابر و يا كمتر از مسير قبلی باشد ، از اطلاعات جديد بهنگام صرفنظر و تايمر به فعاليت خود ادامه خواهد داد . بدين ترتيب زمان بيشتری برای ايجاد ثبات در شبكه قبل از آغاز فرآيند همگرائی آن فراهم می گردد .
holddown از فرآيند بهنگام سازی مبتنی بر trigger استفاده می نمايد . در اين فرآيند تايمر reset می گردد تا به روترهای همسايه اطلاع داده شود يك تغيير در شبكه اتفاق افتاده است .  برخلاف پيام های بهنگام از روترهای همسايه ، در اين نوع بهنگام سازی ( مبتنی بر trigger ) يك جدول روتينگ جديد ايجاد و بلافاصله برای روترهای همسايه ارسال می گردد چراكه يك تغيير در ارتباطات بين شبكه ای تشخيص داده شده است .
در بخش پنجم به بررسی پروتكل RIP ، IGRP و پروتكل های تركيبی خواهيم پرداخت .

 

 

ادامه نوشته

v\:* {behavior:url(#default#VML);} o\:* {behavior:url(#default#VML);} w\:* {behavior:url(#default#VML);} .shape {behavior:url(#default#VML);}

Normal 0 false false false false EN-US X-NONE AR-SA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

بوت کردن VM از روی USB

 

سیستم عاملی دارید که آن را بر روی درایو USB مثل فلش و یا هارد اکسترنال نصب کرده اید؟ از کاربردهای نصب سیستم عامل روی درایو USB می توان به استفاده از توزیع های مختلف لینوکس مانند Backtrack اشاره کرد. برای بوت شدن از روی این درایو ها باید در VMWare این درایو را به عنوان اولین دستگاه بوت شونده انتخاب کنید. در حالت عادی VMWare WorkStation و VMPlayer این قابلیت را در BIOS خود ندارند، اما با یک ترفند زیبا می توانید درایو USBتان را به عنوان یک هارد به VM معرفی کنید و از روی آن VM را بوت کنید. برای این کار مراحل زیر را طی کنید:

1. به صفحه تنظیمات Virtual Machine بروید و بر روی دکمه Add کلیک کنید.

2. در صفحه جدید گزینه Hard Disk را انتخاب کنید و Next را بزنید.
3. در پنجره جدید گزینه Use a physical disk را انتخاب کنید و Next را بزنید. با این کار یک درایو واقعی از کامپیوترتان را به عنوان هارد دیسک به VM معرفی می کنید.
4. پنجره Select a Physical Disk مهمترین قسمت این آموزش است. در منوی Device می توانید لیستی از هارد دیسک ها و فلش درایوهایی که به کامپیوترتان متصل هستند را ببینید. هارد مورد نظرتان را انتخاب کنید. اگر گزینه ی Use Entire Disk را انتخاب کنید، کل هارد را به VM معرفی می کند و اگر Use individual partitions را انتخاب کنید، تنها از درایوهایی که انتخاب می کنید استفاده می کند.

من برای این مثال Use entire disk را انتخاب کردم. Next را بزنید.
5. در پنجره بعد بر روب دکمه Finish کلیک کنید و سپس VM را روشن کنید.
6. پس از روشن کردن VM، دکمه F2 را بزنید تا وارد صفحه تنظیمات BIOS شوید.

7. به تب Boot بروید و از لیست Hard Drive ها آخرین هارد درایو (که همان درایوی است که در مراحل قبل ساختیم) را به عنوان اولین هاردی که بوت می شود انتخاب کنید. برای این کار بر روی هارد مورد نظرتان بروید و Enter را بزنید. سپس با استفاده از کلیدهای بالا و پایین آن را جابجا کنید.

8. به تب Exit بروید و گزینه Exit Saving Changes را انتخاب کنید.
از این پس VM از روی درایو USB بوت می شود.

 

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA

تفاوت بین خطوط ISDN و PSTN

 

 

PSTN مخفف Public Switched Telephone Network یا شبکه سویچی عمومی تلفن می باشد و

ISDN مخفف کلمه Integrated Services Digital Network یا شبکه سرویس های هماهنگ دیجیتال می باشد. مهمترین تفاوتی که در میان خطوط ISDN و PSTN وجود دارد این است که شبکه های PSTN ساختار قدیمی و آنالوگ دارند ، در همین حال شبکه های ISDN ساختاری نسبتا جدید و دیجیتال دارند. برای مقایسه این دو نوع سرویس زیرساخت شبکه معیارهای زیادی وجود دارد از جمله اینکه کاربردهای خطور PSTN معمولا به شرکت های و سازمان های کوچک ختم می شود و این در حالی است که خطوط ISDN بصورت گسترده در شرکت ها و سازمان های بزرگ مورد استفاده قرار می گیرند. بر خلاف ISDN یکی از کاربردهایی که سازمان ها از خطوط PSTN می برند ، استفاده از آن در ارتباطات ADSL است. با استفاده از خطوط دیجیتال ISDN یک ارتباط می تواند در یک خط از 2 یا 10 یا 20 یا حتی 30 کانال بصورت همزمان بهره ببرد و این در حالی است که در خطوط PSTN صرفا یک کانال می تواند بصورت همزمان استفاده شود. خطوط ISDN به عنوان زیرساختار های شبکه ای مخابرات سویچینگ مدار ای Circuit Switching مطرح می باشند و بصورت ویژه برای انتقال اطلاعات بصورت دیجیتال و به ویژه انتقال صدا در شبکه های تلفن شهری مورد استفاده قرار می گیرند. بر خلاف PSTN سرویس ISDN می توانید کیفیت انتقالی صدای بهتری در شبکه های تلفن داشته باشد ، علاوه بر این خطور ISDN سرعتی بالغ بر 129 کیلو بیت بر ثانیه را می توانند جهت استفاده کاربران از اینترنت ارائه بدهند. یکی از محدودیت های اصلی که باعث کاهش اعتبار PSTN می شود این است که این سرویس توانایی استفاده بهینه از امکانات ارتباطات باند پهن یا Broadband را ندارد.

یکی از امکانات کلیدی که در خطوط ISDN ارائه می شود هماهنگ کردن و یکپارچه کردن صدا و داده در یک خط تلفن می باشد که در خطوط قدیمی تلفن این موارد بصورت جدا ارائه می شد و بعضا پشتیبانی هم نمی شد. سرعت برقراری ارتباطات ISDN از PSTN بیشتر است بنابراین شما می توانید سرعت مکالمه و شماره گیری خود را با این سیستم افزایش بدهید. تجهیزات شبکه های زیر ساختی PSTN برای استفاده های آنالوگ سالها مورد استفاده قرار می گرفتند و حتی بیشتر فعالیت هایی که این سیستم های سویچینگ انجام می دادند بصورت دستی انجام می شد ، بعد ها این بورد های قدیمی جای خود را به بوردهای خودکار یا Auto Switchboard ها دادند و به مرور تکنولوژی دیجیتال جایگزین تکنولوژی آنالوگ شد. تکنولوژی ISDN در سال 1991 طراحی و توسعه داده شد ، تنها یک سال بعد این تکنولوژی فراگیر شد و استفاده عمومی از آن در سراسر دنیا باب شد. ISDN به سه سرویس Basic Rate Interface ، Primary Rate Interface و Broadband-ISDN تقسیم بندی می شود. این سه تکنیک مورد استفاده در ISDN به او این امکان را می دهد که بتواند سرویس های تلفن ، فکس و انتقال داده و ویدیو را بتواند بصورت همزمان انجام دهد در حالی که PSTN فقط یک سرویس همزمان را می توانست ارائه دهد. ITPro باشید.

 

نحوه برقراری اتصال به اینترنت توسط سیستم عامل لینوکس

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

همانطور که میدانید لینوکس یکی از سیستم عامل های قدرتمند در زمینه شبکه های کامپیوتری می باشد که اکثر سرور های قدرتمند دنیا از این سیستم عامل استفاده میکنند.

علاوه بر کاربرد های آن در شبکه به دلیل پیشرفت های بسیار زیاد محیط گرافیکی این سیستم عامل که Gnome و KDE معروفترین آنها هستند این سیستم عامل برای کاربران معمولی هم بسیار مناسب است بطوری که این کاربران نیز قادر هستند تمام فعالیت های روزمره خود را با استفاده ار لینوکس انجام دهند.

در این مقاله ما به آموزش اتصال به اینترنت در سیستم عامل لینوکس خواهیم پرداخت.

• اتصال به اینترنت Dial up

برنامه های مختلفی برای اتصال به اینترنت Dial up از طریق خط فرمان وجود دارد. در این مقاله از دو بسته های pppconfig و wvdial استفاده کرده ایم.

نیازمندی های قبل از اتصال

قبل از هر چیز باید مودم خود را نصب کنید. برای راهنمایی نصب مودم به انجمن های فارسی اوبونتو مراجعه کنید.

همچنین شما به نام کاربری، رمز عبور و شما اتصال به اینترنت نیز نیازمندید.

تنظیم اتصال به Dial up توسط pppconfig

دستور زیر را در خط فرمان لینوکس وارد کنید:

# pppconfig

در منو اصلی برنامه گزینه “Create Create a connection” را انتخاب کنید.

در بخش بعدی (Provider Name) نام ISP مورد نظر (یا یک نام دلخواه) را عنوان کنید.

در بخش بعدی که مربوط به تنظیمات DNS است، گزینه “Dynamic Use dynamic DNS” را انتخاب کنید.

در بخش بعد نوع شناسایی را باید انتخاب کنید. در اینجا من گزینه “Chat :Use chat for login/password :Authentication” را انتخاب کرده ام. البته بیشتر ISP در ایران از PAP استفاده می کنند.

مراحل بعدی به نوع انتخاب شما در مرحله قبل بستگی دارد.
مراحل بعدی ساده بوده و مربوط به گزینه های نام کاربری، رمز عبور و … . در صورتی که در ادامه از متوجه مفهوم و درخواست مرحله نشدید، مقدار پیش فرض را انتخاب کرده و ادامه دهید.

ادامه نوشته

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} RAID کوتاه شده عبارت Redundant Array of Inexpensive Disks میباشد و کار آن ایجاد یک واحد از مجموع چند هارد دیسک میباشد. در واقع با قرار دادن چند هارد دیسک در کنار هم و پیاده سازی RAID همه هارد دیسکهای ما به یک واحد تبدیل میشوند و سیستم همه آنها را فقط به عنوان یک منبع واحد میبیند که بسته به اینکه چه سطحی از RAID پیاده سازی شده باشد میتواند باعث افزایش کارایی و یا امنیت اطلاعات و یا تلفیقی از این دو شود.

پیاده سازی RAID همچون بسیاری دیگر از تکنولوژی ها هم بصورت سخت افزاری و هم نرم افزاری امکان پذیر است که مسلما مدل سخت افزاری دارای سرعت و پایداری بیشتری است و مدل نرم افزاری فقط در شرایطی پیشنهاد میشود که با کمبود امکانات و بودجه مواجه هستیم و یا اینکه قرار است بر روی یک سیستم پشتیبان و نه مادر پیاده سازی شود. همیشه با این مساله مخالف بوده ام که سیستمی را که در آن از تکنولوژی RAID استفاده نشده است را یک سرویس دهنده بنامم و به همین دلیل همیشه سعی کردم مشتری را به پیاده سازی حداقل، که همانا پیاده سازی RAID به روش نرم افزاری است قانع کنم.

ادامه نوشته

پروتکلTCP/ IP

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

مقدمه کوتاهي بر   : TCP/ IP  

 اجازه دهيد با اين سئوال بحث را آغاز کنيم که  TCP/IP  چيست ؟

TCP/IP مجموعه اي از نرم افزار هائي است که در طول سالها ساخته شده است و بخش عمده هزينه هاي آن توسط دولت پرداخت گرديده است.TCP/IP درابتدا براي سازمان دفاع آمريکا در نظر گرفته شده بود.

سازمان دفاع آمريکا هرساله مبالف هنگفتي را صرف خريد ابزار آلاتي مي کند که اکثرا" قابل همکاري با يکديگر نمي باشند. به عنوان مثال در دهه 1970 که تلاشهاي اوليه براي ايجاد TCP/IP  انجام مي گرديد  تقربيا" ارتباط بين ابر کامپيوتر هاي  IBM  و ابر کامپيوترهاي شرکت Burrought  غير ممکن مي نمود  چراکه اين دو کامپيوتر با پروتکلهاي کاملا" متفاوتي مي توانستند ارتباط برقرار کنند،

براي درک بهتر مشکلي که سازمان دفاع با آن در آن زمان با آن مواجه بود شخصي را در نظر بگيريد که در ايالات متحده با برداشتن گوشي تلفن قصد برقراري ارتباط با شخصي در اسپانيا را داشت ، يک ارتباط سخت افزاري کامل برقرار است چراکه سيستم تلفن اسپانياو آمريکا کاملا" باهم سازگار هستند اما يک ناسگازي نرم افزاري کاملا" مشهود است و آن  اينکه شخصي که در اسپانيا زندگي مي کند به زبان اسپانيائي صحبت کرده و ديگري انگليسي و چيزي از معناي کلمات رد و بدل شده نمي فهمند ، اين عدم امکان برقراري ارتباط ربطي به ضعف هرکدام از زبانها به نسبت ديگري ندارد.

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

ادامه نوشته

شبکه های کامپيوتری

v\:* {behavior:url(#default#VML);} o\:* {behavior:url(#default#VML);} w\:* {behavior:url(#default#VML);} .shape {behavior:url(#default#VML);}

Normal 0 false false false false EN-US X-NONE FA /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

شبکه های کامپيوتری

 يک شبکه شامل مجموعه ای از دستگاهها ( کامپيوتر ، چاپگر و ... ) بوده که با استفاده از يک روش ارتباطی ( کابل ، امواج راديوئی ، ماهواره ) و به منظور اشتراک منابع فيزيکی ( چاپگر) و اشتراک منابع منطقی ( فايل )  به يکديگر متصل می گردند. شبکه ها می توانند با يکديگر نيز مرتبط شده و شامل زير شبکه هائی باشند.

تفسيم بندی شبکه ها
.شبکه های کامپيوتری را بر اساس مولفه های متفاوتی تقسيم بندی می نمايند. در ادامه به برخی از متداولترين تقسيم بندی های موجود اشاره می گردد .

 تقسيم بندی بر اساس نوع وظايفکامپيوترهای موجود در شبکه را با توجه به نوع وظايف مربوطه به دو گروه عمده : سرويس دهندگان (Servers) و يا سرويس گيرندگان (Clients) تقسيم می نمايند. کامپيوترهائی در شبکه که برای ساير کامپيوترها سرويس ها و خدماتی را ارائه می نمايند ، سرويس دهنده  ناميده می گردند. کامپيوترهائی که از خدمات و سرويس های ارائه شده توسط سرويس دهندگان استفاده می کنند ، سرويس گيرنده ناميده می شوند .  در شبکه های Client-Server ، يک کامپيوتر در شبکه نمی تواند هم به عنوان سرويس دهنده و هم به عنوان سرويس گيرنده ، ايفای وظيفه نمايد.

در شبکه های Peer-To-Peer ، يک کامپيوتر می تواند هم بصورت سرويس دهنده و هم بصورت سرويس گيرنده ايفای وظيفه نمايد.

يک شبکه LAN  در ساده ترين حالت از اجزای زير تشکيل شده است :

ادامه نوشته

WiMAX چيست

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} •WiMAX چيست
WiMAX يك روش بى سيم فوق العاده سودمند و انقلابى در زمينه دسترسى تمامى كاربران (در هر سطحى) به اينترنت است. اين نام از حروف اول كلمات Worldwide Intero Perability for Microwave Access گرفته شده و همانگونه كه از نام آن پيدا است، راه حلى براى دسترسى به اينترنت از طريق امواج مايكروويو است. طراحان و مهندسان اين روش برآن هستند تا در آينده اى نزديك، دسترسى بى حد و مرز به اينترنت را براى تمامى كاربران تا حد دسترسى به تلفن همراه آسان كنند و همانگونه كه اكنون در اغلب كشورهاى جهان، داشتن و استفاده از يك تلفن قابل حمل، به پديده اى معمولى بدل شده است، دسترسى آسان و نامحدود به مكان به اينترنت، براى همگان حاصل شود.
واى مكس در آينده بسيار نزديك، اينترنت را در كنار شبكه مخابراتى قرار خواهد داد و چنان انقلابى را در اين زمينه به وجود خواهد آورد كه روشن كردن اكثر كامپيوترهاى قابل حمل، خانگى و يا خاص، مساوى با اتصال آنها به اينترنت باشد. اين استاندارد از طرف IEEE معتبر شناخته شده و كد ۸۰۲.۱۶ از طرف اين سازمان به آن اختصاص يافته است.

ادامه نوشته

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA

کلاسترینگ چیست؟

کلاسترینگ به گروهی از سرورها شامل یک یا بیشتر از یک سرور گفته میشود که با یکدیگر نرم افزاری مشخص را اجرا میکنند که نتیجه ی آن احتمال خطای کمتر و سرعت لد بالاتر برنامه هاست. سرویس کلاسترینگ بیشتر برای سازمان و شرکتهایی به کار میرود که برنامه ی آنها تحت هر شرایطی باید اجرا شود و در حالت اجرا باقی بماند حتی زمانی که یکی از سرورها از سرویس خارج شده باشد. در سرویس کلاسترینگ تمامی سرورها همان برنامه و قوانینی را که باقی سرورها اجرا میکنند اجرا خواهند کرد لذا اگر سروری از سرویس خارج شود باقی سرورها بلافاصه شروع به کار خواهند کرد که به آن Failover گفته میشود. زمانی که سرور از سرویس خارج شده دوباره به کار افتاد باقی سرورها آگاه میشوند و روند عادی دوباره ادامه خواهد یافت. به این عمل Failback گفته میشود.ویندوز سرور 2003 دو نوع کلاسترینگ را پشتیبانی میکند: 1.سرورهای کلاستر

2.تعادل بارگذاری شبکه Network Load Balancing

سرورهای کلاستر بیشتر برای برنامه هایی به کار میروند که مدت زمان زیادی را در حافظه میمانند و یا تعویض داده ی بیشتری را انجام میدهند که به آنها Stateful Applications گفته میشود که میتوان سرورهای بانک اطلاعاتی نظیرMicrosoft SQL یا سرورهای ایمیل مایکروسافت را نام برد. سرورهای در کلاسترینگ نود نیز نامیده میشوند و همگی نود ها از یک سری برنامه و داده ی خاص و دیگر امکانات شبکه استفاده میکنند. لذا هر

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

ادامه نوشته