انواع شبكه خودرويي
ارتباط ميان خودروها با دنياي خارج و ارتباط ميان خودروها در هنگام حركت، رؤياي قديمي بشر بوده است و تاريخچه نخستين تلاشها براي تحقق اين رؤيا به بيش از چهل سال پيش برميگردد. در آن زمان با نصب يك آنتن روي خودروهاي خاصي مانند خودروهاي پليس يا اورژانس و تنظيمكردن آنتنها روي يك فركانس خاص در يك محدوده جغرافيايي، سعي ميكردند يك ارتباط راديويي و شبه تلفني را ايجاد كنند. در سال 1999 كميسيون ارتباطات فدرال ايالاتمتحده (FCC) با تصويب استانداردها و پهناي باند لازم براي ارتباط خودروها با تجهيزات ثابت كنار جاده، عملاً فاز جديدي از شبكههاي بين خودرويي را ايجاد کرد كه اين حركت با تصويب استاندارد DSRC (سرنام Dedicated Short Range Communications) در سال 2003 تکميل شد. در اين استاندارد پهناي باند 5,9 گيگاهرتز به ارتباطات بين خودرويي اختصاص يافته است و روي اين فركانس بين هفت تا ده كانال (5,850 گيگاهرتز تا 5,926 گيگاهرتز) تعريف ميشود كه يك كانال به صورت ويژه به افزايش ضريب امنيت خودروها و ساير كانالها به كاربردهاي خاص، اختصاص يافته است. پس از اين رخدادها، انواع ارتباطات ميان خودروها براساس فناوريها و زيرساختهاي متفاوت مطرح شده و هريك مسيري جداگانه براي توسعه و مجهزکردن خودروها به امكانات شبكهاي در پيشگرفتند. اگر بخواهيم شبكههاي خودرويي را براساس رسانه انتقال اطلاعات تقسيمبندي كنيم، به سه دستهكلي ميرسيم: شبکههاي مبتنيبر امواج راديويي (Wireless)، مبتنيبر مكانيابي (GPS) و مبتنيبر حسگرها و تراشههاي داخليتقسيمبندي بعدي شبكههاي بين خودرويي ميتواند براساس زيرساخت شبكه باشد. در اين تقسيمبندي سه نوع شبكه كلي سلولي، اختصاصي و موردي داريم كه در ادامه دو نوع نخست به صورت اختصار و نوع سوم به صورت کامل بررسي ميشود.
انواع شبكه خودرويي
ارتباط ميان خودروها با دنياي خارج و ارتباط ميان خودروها در هنگام حركت، رؤياي قديمي بشر بوده است و تاريخچه نخستين تلاشها براي تحقق اين رؤيا به بيش از چهل سال پيش برميگردد. در آن زمان با نصب يك آنتن روي خودروهاي خاصي مانند خودروهاي پليس يا اورژانس و تنظيمكردن آنتنها روي يك فركانس خاص در يك محدوده جغرافيايي، سعي ميكردند يك ارتباط راديويي و شبه تلفني را ايجاد كنند. در سال 1999 كميسيون ارتباطات فدرال ايالاتمتحده (FCC) با تصويب استانداردها و پهناي باند لازم براي ارتباط خودروها با تجهيزات ثابت كنار جاده، عملاً فاز جديدي از شبكههاي بين خودرويي را ايجاد کرد كه اين حركت با تصويب استاندارد DSRC (سرنام Dedicated Short Range Communications) در سال 2003 تکميل شد. در اين استاندارد پهناي باند 5,9 گيگاهرتز به ارتباطات بين خودرويي اختصاص يافته است و روي اين فركانس بين هفت تا ده كانال (5,850 گيگاهرتز تا 5,926 گيگاهرتز) تعريف ميشود كه يك كانال به صورت ويژه به افزايش ضريب امنيت خودروها و ساير كانالها به كاربردهاي خاص، اختصاص يافته است. پس از اين رخدادها، انواع ارتباطات ميان خودروها براساس فناوريها و زيرساختهاي متفاوت مطرح شده و هريك مسيري جداگانه براي توسعه و مجهزکردن خودروها به امكانات شبكهاي در پيشگرفتند. اگر بخواهيم شبكههاي خودرويي را براساس رسانه انتقال اطلاعات تقسيمبندي كنيم، به سه دستهكلي ميرسيم: شبکههاي مبتنيبر امواج راديويي (Wireless)، مبتنيبر مكانيابي (GPS) و مبتنيبر حسگرها و تراشههاي داخليتقسيمبندي بعدي شبكههاي بين خودرويي ميتواند براساس زيرساخت شبكه باشد. در اين تقسيمبندي سه نوع شبكه كلي سلولي، اختصاصي و موردي داريم كه در ادامه دو نوع نخست به صورت اختصار و نوع سوم به صورت کامل بررسي ميشود.
شبكههاي بين خودرويي موردي
ايده اوليه شبكههاي VANET (Vehicular Ad Hoc Network) براي نخستينبار در سال 1998 توسط يك گروه مهندسي به نام Delphi Delco Electronics Systems با همكاري شركت آيبيام مطرح شد. شبكه VANET با استفاده از امواج راديويي انواع ارتباطهاي خودرو به خودرو (V2V) و خودرو به زيرساخت (V2I) را ايجاد ميكند. خودروها به صورت كاملاً خودمختار با يكديگر ارتباط برقرار كرده و يك شبكه غيرساختارمند بيسيم ايجادميكنند
تفاوت اصلي شبكههاي VANET با شبكههاي سلولي و اختصاصي اين است كه هيچ ايستگاه يا نود مركزي، مديريت و كنترل شبكه را برعهده ندارد و شبكه از يك سري خودرو (در اينجا فرض كنيد نود شبكه) تشكيل شده كه متحرك بوده و جاي ثابتي ندارند و هيچيك نقش روتر يا اكسسپوينت را بازي نميكنند. در حقيقت شبكههاي VANET يك نوع خاص شبكههاي MANETs (سرنام Mobile Adhoc Networks) هستند كه نودهاي آن خودروها خواهند بود. هر خودرو ميتواند در هر لحظه خودروهاي اطرافش را شناساييكرده و با اتصال به آنها يك شبكه تشكيل داده و ارتباطات لازم را برقرار کند. اين خودرو کمي بعدتر با خودروهاي جديد اطرافش يك شبكه ديگر ايجاد خواهد کرد. مبناي اصلي شبكههاي VANET غيرساختارمندبودن آنها و استفاده از استاندارد 802.11p و DSRC است. بنابراين اين نوع شبكهها به سرعت ميتوانند تغير توپولوژي داده و با توجه به اينكه از نظر مصرف انرژي و منابع محاسباتي مشكلي ندارند، انعطافپذيري زيادي ايجاد كنند. براي نمونه، يك خودرو ميتواند همزمان به چندين شبكه VANET متصل باشد و اطلاعات لازم را دريافت كند. محدودههاي جغرافيايي شبكه VANET ميتواند دايرههايي به شعاع حداكثر چند كيلومتر باشد و هر خودرو ميتواند براي مثال با خودروهاي جلويي در فاصله دو يا سه كيلومتر ارتباط برقرار كند. بنابراين، يك ويژگي ديگر اين نوع شبكهها برد كوتاه آن است. در شبكههاي VANET ميتوان به ايستگاههاي مركزي (BS) يا اينترنت نيز متصل شد و با آنها تبادل اطلاعات کرد، اما مبناي اصلي شبكه، ارتباطات بين خودرويي است. VANET يكي از اجزاي اصلي سيستمهاي حملونقل هوشمند (Intelligent Transportation Systems) است و در چند سال اخير تحقيقات و پروژهشهاي زيادي روي آن انجام شده است و اميدهاي فراواني به آن وجود دارد. علت اين اهميت نيز ارتباط مستقيم اين نوع شبكهها با ايمني خودروها و ترافيك است.
شبكههاي خودرويي اختصاصي
در شبكههاي اختصاصي، يك شركت ثالث ميتواند با نصب تجهيزات ثابت كنار جادهها يا در تقاطعها و ايجاد يك سري ايستگاههاي سرور و نصب رابطها در خودروها، بين خودروها و دنياي خارج ارتباط برقرار كند(شكل2). سيستم VICS در ژاپن نمونهاي از اين نوع شبكهها است كه اطلاعات ترافيكي را از خودروهاي مختلف جمعآوريكرده و به يك سيستممركزي هدايت ميكند. سيستممركزي به صورت هوشمند؛ پس از تجزيه و تحليل اطلاعات دريافتي وضعيت ترافيكي جادهها و خيابانهاي مختلف، اطلاعات مورد نياز ساير رانندهها را استخراج كرده و دوباره به ايستگاهها كاري كنار جادهها ارسال ميكند تا خودروها اين اطلاعات را دريافت و براي مسيرهاي بعدي خود تصميمگيري كنند. اين نوع شبكهها معايب زيادي دارند. هزينه بالاي نصب و راهاندازي تجهيزات و زيرساخت لازم در تمام جادهها و مراكز اصلي تردد خودروها، تأخير در ارسال و دريافت اطلاعات و تأخير در دسترسي به اطلاعات استخراج شده از وضعيت ترافيكي جادهها و الگوريتمهاي هوشمند مربوط به محاسبات، برخي از معايب شبكههاي خودرويي اختصاصي هستند.
در ادامه به پروتکل ها و چالش های امنیتی این شبکه نیز پرداخته می شود
پروتكلهاي VANET
استاندارد DSRC به هفت باند فركانسي ده مگاهرتز تقسيم ميشود. باند فركانسي 178 براي كنترل باندهاي فركانسي ديگر جهت اطمينان از ارتباطات امن روي شبكه به کار ميرود. همچنين دو باند فركانسي به ارسال و دريافت اطلاعات اختصاص داده شده است. مؤسسه IEEE براي شبكههاي VANET چهار استاندارد منتشر كرده است:
IEEE 1609.1: براي مديريت منابع
WAVE (Wireless Access for Vehicular Environments) مورد استفاده قرار ميگيرد.
IEEE 1609.2: استانداردهاي امنيتي شبكه VANET را بيان ميكند و شامل فرمتهاي پيغامها، فرآيندها و تغييرات است.
IEEE 1609.3: سرويسهاي مسيريابي و انتقال و نحوه استفاده از IPv6 را توضيح ميدهد.
IEEE 1609.4: مشخصات كانالها روي استاندارد DSRC را مشخص ميكند. WAVE از پروتكل تغيير يافته 802.11a به نام 802.11p براي لايه MAC استفاده ميكند و از CSMA/CA به عنوان برنامه دسترسي رسانه انتقال سود ميبرد. در حقيقت، پروتكل 802.11p با استفاده از مدولاسيون FDM و در نظر گرفتن سرعت خودروها و جابهجايي سريع آنها، حداكثر محدوده پوششدهي امواج راديويي را مشخص کرده و يك دامنه چند كيلومتري را سيگنالدهي كند.
كاربردهاي VANET
چرا شبكههاي بين خودرويي VANET تا اين اندازه اهميت دارند؟ چه مزايا و معايبي نسبت به شبكههاي سلولي و اختصاصي دارند كه باعث شده تا بهصورت جداگانه توسعه يابند و شركتهاي خودروساز سرمايهگذاريهاي زيادي روي آن انجام دهند و كشورهايي مانند امريكا از يك دهه پيش، استانداردها، پروتكلها و مجوزهاي لازم را تصويب و تعريفكند و از آنها در سيستمهاي هوشمند حملو نقل كشورهاي پيشرفته استفاده شود؟
"مهمترين بخش شبكه VANET حسگرهايي هستند كه بايد در قسمتهاي مختلف خودرو به كار گرفتهشوند و وضعيت خودرو و محيط خارجي را به راننده و كنترلكننده گزارشكنند يا به عكس، فرامين راننده يا اطلاعات دريافتي از خودروهاي ديگر را اعمالكنند."
به طور خلاصه، VANET سهكاربرد اصلي و مشخص دارد: ايمني (safety)، راحتي (Convenience) و کاربرد تجاري (Commercial). قابليتهاي ذاتي شبكههاي موردي مانند برد كوتاه، سرعت زياد در تشكيل شبكه و تغيير توپولوژي و انتقال يك سيگنال از مبداء به مقصد، بهترين كاربرد را براي ايمني خودروها و مباحث ترافيكي ايجاد ميكند. خودروها به سرعت و در كسري از ثانيه ميتوانند از يك حادثه در چند صد متري خود مطلع شده و تغيير مسير دهند، ترافيك را تشخيص داده و از خودرو جلويي يا عقبي سؤال و جواب كنند يا از وضعيت ترافيك خيابان يا كوچههاي كناري و چهارراه پيشرو، اطلاع يابند. شكل 4 ميتواند به خوبي اين وضعيت را نشان دهد. وقتي يك اتفاق ناگهاني در خيابان يا جاده رخ ميدهد، خودروهاي جلويي يا عقبي به سرعت ميتوانند به يكديگر خبر داده و همچنين با ارتباطگيري با ايستگاههاي مركزي به پليس يا مديريت ترافيك شهري خبر بدهند. رانندهها با اطلاعاتي كه از خودروهاي اطراف به دستميآورند، ميتوانند تصميمگيريهاي به مراتب مطمئنتر و بهتري داشته باشند و يك رانندگي ايمن و راحتتر و همراه با لذت را تجربه کنند. كاربردهاي شبكههاي VANET در شرايط بد آبوهوايي نمود بيشتري مييابد. در هواي ابري يا مهآلود خودروها با ارتباطات خود ميتوانند يكديگر را راهنمايي كرده و مانع بروز حادثه شوند. در اين شبكهها از برنامه امنيتي SVA (سرنام Slow/Stop Vehicle Advisor) براي هشدار دادن، کمکردن سرعت يا توقف خودرو، EEBL (سرنام Emergency Electronic Brake-Light) براي ترمز ناگهاني، RHCN (سرنامRoad Hazard Control Notification) براي هشدارهاي مركز كنترل ترافيك، PCN (سرنامPost Crash Notification) براي ارسال هشدارهاي تصادف و CCW (سرنام Cooperative Collision Warning) براي اعلام هشدار برخوردها استفاده ميشود.
در بخش ترافيكي نيز برنامههاي CRN (سرنام (Congested Road Notification براي هشدارهاي ترافيكي، PAN (سرنامParking Availability Notification) براي هشدارهاي پاركينگ و TOLL براي پرداخت عوارض بدون توقف خودرو مورد استفاده قرار ميگيرند. از نظر تجاري نيز شبكههاي VANET كاركردهاي جالبي ميتوانند داشته باشند. برنامه RVP/D (Remote Vehicle Personalisation / Diagnostics) ميتواند خودرو را براساس سلايق و نيازهاي راننده سفارشيسازي كند. موزيك دلخواه، اطلاعات عمومي شهري يا كانالهاي راديويي، بازي و انواع سرگرميهاي ديگر ميتوانند از طريق ايستگاههاي مركزي كنار جاده به راننده يا خودرو منتقل شوند. برنامه ديگري به نام SA (سرنامService Announcements) ميتواند انواع اطلاعيهها را مطابق نياز راننده انتخاب کرده و در خودرو پخش كند. CMDD (سرنامContent Map Database Download) امكان دانلود انواع نقشهها و اطلاعات جانبي ديگر براي مسيرها، مراكز فروشگاهي، فرودگاه، ايستگاه مترو، قطار ديگر مراکز موجود در طول مسير را فراهم ميکند. RTVR (سرنامUsing Real Time Video Relay) نيز سرويس تجاري ديگري براي تماشاي فيلمهاي ويديويي است كه ميتواند روي بستر شبكههاي بين خودرويي موردي به كار گرفته شود و مسائل تجاري آن مدنظر قرار گيرد. برنامههاي ديگري نيز براي اين شبكهها ارائه يا تعريف شده است كه در چند سال آينده شاهد استفاده از آنها در خودروها خواهيم بود.
اجزاي شبكههاي VANET
يك خودرو براي اضافهشدن به يك شبكه VANET به يك گيرنده/فرستنده سيگنالها و اطلاعات (همانند كارت شبكه بيسيم) و يك دستگاه كنترلكننده شامل يك تراشه مركزي نياز دارد. همانطور كه گفتيم، پروتكل اصلي شبكه بين خودرويي موردي، DSRC و پروتكل ارتباطي 802.11p است. همچنين محدوده پوششدهي اين تجهيزات بايد از سيصد متر تا چند كيلومتر (در جديدترين طرحها صحبت از دو الي سه كيلومتر است) باشد.
ايستگاهها و آنتنهاي كنار جاده با اتصال به اينترنت و شبكه ترافيك شهري، اطلاعات را با دستگاه بيسيم خودرو ردوبدل ميكنند. در حقيقت، مهمترين بخش شبكه VANET حسگرهايي هستند كه بايد در قسمتهاي مختلف خودرو به كار گرفتهشوند و وضعيت خودرو و محيط خارجي را به راننده و كنترلكننده گزارشكنند يا به عكس، فرامين راننده يا اطلاعات دريافتي از خودروهاي ديگر را اعمالكنند. حسگرها در VANET به دو نوع تقسيم ميشوند: حسگرهاي خودمختار و سنسورهاي مشاركتكننده. حسگرهاي خودمختار شامل حسگرهاي ART (سرنامAcceptance Range Threshold) براي سنجش محدوده راديويي و ارتباط خودرو با ديگر نودهاي شبكه، MGT (سرنامMobility Grade Threshold) براي سنجش حداكثر سرعتي كه راننده ميتواند داشته باشد و هنوز در شبكه باقي بماند، MDT (سرنام Maximum Density Threshold) براي تشخيص خودروهايي كه به طور فيزيكي در شبكه وجود دارند (اين حسگر براي مقابله با حملات Sybil(1) كاربرد دارد) و حسگرهاي ديگري براي شناسايي وضعيت خودرو در نقشه و تعيين فاصله با خودروهاي جلويي و عقبي هستند. حسگرهاي مشاركتكننده براي اعلام تغيير وضعيت خودروهاي همسايه، رسيدن به يك مكان خاص، دريافت اطلاعات مورد نياز راننده وغيره کاربرد دارند
چالشهاي شبكههاي VANET
نخستين و بزرگترين چالش شبكههاي بين خودرويي موردي، امنيت آنها است. به راحتي ميتوان تصور كرد كه اگر كوچكترين تهديدي متوجه اينگونه شبكهها شود چه عواقب ناگوار جاني و مالي به دنبال خواهد داشت و برخلاف اينترنت يا وب، سلامت و جان انسانها به طور مستقيم در معرض خطر قرار ميگيرد. كافي است شبكه VANET اطلاعات دقيقي به راننده ندهد تا شاهد تصادف و واژگوني و دهها رخداد ديگر باشيم. همچنين كوچكترين اشتباه يا اخلال در برنامهها يا حسگرهاي درون خودرو ميتواند نتايج خطرناکي به دنبال داشته باشد.
"شبكههاي«بين خودرويي موردي» ميتوانند بزرگترين فناوري متحولكننده خودروها در دهه دوم هزاره دوم باشند و امنيت را به رانندگان هديه كنند."
مسئله امنيت در شبكههاي VANET آنقدر حساس و بحراني است كه يكي از عوامل اجرايي نشدن اين شبكهها در سالهاي گذشته محسوب ميشود. انواع راهكارهاي مبتني بر رمزنگاري اطلاعات بين خودروها، ايزولهكردن شبكه و استفاده از مكانيزمهاي احراز هويت براي خودروهاي جديدي كه ميخواهند وارد شبكه شوند، طراحي برنامههاي اختصاصي اعتبارسنجي مانند ELP و VPKI و بهكارگيري سختافزارهايي با قابليت اطمينان 99,99 درصد و دهها طرح ديگر، برخي از كارهاي صورت گرفته براي امن كردن شبكههاي VANET است. به غير از امنيت، مسيريابي اطلاعات و ارتباط ميان خودروها با سرعت بالا چالش بعدي است. به علت نبود يك نود مركزي، يك خودرو براي ارتباط با خودروي ديگري كه به طور مستقيم امكان ارسال و دريافت اطلاعات را ندارد، بايد از خودروهاي مياني استفاده كند و چون سرعت در اين شبكهها يك فاكتور بسيار حياتي است، الگوريتم مسيريابي اهميت دو چنداني پيدا ميكند. استفاده از سيگنالهاي چندگانه، مكانيزمهاي تشخيص حضور و محو شدن خودروها در يك شبكه، پشتيباني شركتهاي خودروساز از استانداردها و پروتكلها و ارتباط ميان حسگرها از ديگر چالشهاي شبكههاي VANET هستند.
دوستان عزیز هر کسی در زمینه امنیت شبکه های بین خودرویی مقاله ای احتیاج دارد کافیست در این تاپیک پیام یا اگر عجله ای برای دریافت مقالات دارد می تواند به من ایمیل بزند.
bagheri_tab@ymail.com
ایمن سازی شبکه های بی سیم
استفاده از شبکه های بدون کابل در سالیان اخیر متداول و بسیاری از شرکت ها و موسسات به منظور برپاسازی شبکه و اتصال به اینترنت از گزینه فوق استفاده می نمایند . شبکه های بدون کابل علیرغم ارائه تسهیلات لازم به منظور دستیابی و استفاده از منابع موجود بر روی شبکه ، دارای چالش های امنیـتی مختص به خود می باشند که می تواند تهدیدات امنیتی جدیدی را بدنبال داشته باشد . تمامی موسسات و سازمان هائی که از این نوع شبکه های کامپیوتری استفاده می نمایند ، می بایست اقدامات لازم در جهت پیشگیری از حملات و حفاظت از منابع موجود در شبکه را انجام دهند .
نحوه عملکرد یک شبکه بدون کابل
با استفاده از شبکه های بدون کابل که به آنان WiFi نیز گفته می شود ، می توان بدون استفاده از کابل به یک شبکه خصوصی ( شبکه های اینترانت ) و یا عمومی ( اینترنت ) متصل گردید . کاربران شبکه های بدون کابل در صورت استقرار در محدوده شبکه ، قادر به دستیابی و استفاده از منابع موجود بر روی شبکه خواهند بود .
شبکه های بدون کابل در مقابل استفاده از کابل از امواج رادیوئی به منظور اتصال کامپیوتر ها به شبکه ( نظیر اینترنت ) استفاده می نمایند . یک فرستنده که Access point و یا Gateway نامیده می شود ، با استفاده از کابل به یک اتصال اینترنت متصل می گردد . بدین ترتیب یک نقطه حیاتی به منظور ارسال اطلاعات به کمک امواج رادیوئی ایجاد می گردد . در این رابطه و به منظور شناسائی اطلاعات ارسالی از یک SSID ( اقتباس شده از Service Set IDentifier ) استفاده می گردد که به کمک آن کامپیوترهای موجود در یک شبکه بدون کابل قادر به یافتن یکدیگر می باشند. SSID ، نظیر یک “رمزعبور” است که امکان تقسیم یک شبکه WLAN به چندین شبکه متفاوت دیگر را که هر یک دارای یک شناسه منحصر بفرد می باشند، فراهم می نماید . شناسه های فوق، می بایست برای هر access point تعریف گردند. یک کامپیوتر سرویس گیرنده به منظور دستیابی به هر شبکه ، می بایست بگونه ای پیکربندی گردد که دارای شناسه SSID مربوط به آن شبکه خاص باشد . در صورت مطابقت شناسه کامپیوتر سرویس گیرنده با شناسه شبکه ، امکان دستیابی به شبکه برای سرویس گیرنده فراهم می گردد .
کامپیوترهائی که دارای یک کارت بدون کابل بوده و مجوز لازم برای دستیابی به فرکانس شبکه بدون کابل به آنان اعطاء شده است ، می توانند از منابع موجود بر روی شبکه استفاده نمایند . برخی کامپیوترها ممکن است به صورت اتوماتیک شبکه های بدون کابل موجود در یک ناحیه را شناسائی نمایند . در برخی دیگر از کامپیوترها می بایست اطلاعاتی نظیر SSID به صورت دستی تنظیم و پیکربندی لازم انجام شود .
تهدیدات امنیتی در ارتباط با شبکه های بدون کابل
همانگونه که اشاره گردید ، شبکه های بدون کابل برای ارتباط یک کامپیوتر با شبکه ( نظیر استفاده از اینترنت ) از کابل استفاده نمی نمایند . همین موضوع می تواند شرایط مساعدی را برای برنامه ریزی و تدارک برخی حملات فراهم نماید . مثلا” مهاجمانی که در محدوده یک شبکه بدون کابل می باشند ، می توانند با بکارگیری تجهیزاتی خاص ( نظیر یک کامپیوتر مجهز به یک کارت بدون کابل و یک دستگاه GPS ) ، جستجو برای یافتن شبکه های بدون کابل و آگاهی از مختصات و موقعیت مکانی آنان را انجام دهند . پس از شناسائی شبکه و مولفه های حیاتی آن، مهاجمان قادر به ره گیری ارتباط بین یک کامپیوتر و یک دستگاه ارتباطی خاص و استفاده غیرمجاز از اطلاعات خواهند بود .
پیشنهاداتی به منظور کاهش تهدیدات امنیتی
تغییر رمزهای عبور پیش فرض : اکثر دستگاه های شبکه ( نظیر دستگاه های Access ponit ) دارای تنظیمات از قبل تعریف شده ای می باشند که برای پیکربندی و تنظیم آسان آنان از رمزهای عبور پیش فرضی استفاده می شود . رمزهای عبور پیش فرض دارای شرایط مناسب حفاظتی نبوده و امکان تشخیص و یا حدس آنان توسط مهاجمان به سادگی وجود خواهد داشت . پیشنهاد می گردد که رمزهای عبور پیش فرض را تغییر داده و از رمزهای عبوری استفاده شود که امکان تشخیص آنان برای مهاجمان مشکل باشد .
اعمال محدودیت لازم به منظور دستیابی به شبکه : صرفا”به کاربران تائید شده ، می بایست امکان استفاده از شبکه داده شود .هر یک از عناصر سخت افزاری متصل شده به شبکه ، از یک آدرس MAC استفاده می نمایند . با فیلترینگ آدرس های MAC ، می توان یک سطح حفاظتی مناسب به منظور دستیابی به شبکه را ایجاد نمود . در این روش ، لیستی از آدرس های MAC مربوط به کامپیوترهای سرویس گیرنده، برای یک Access Point تعریف می گردد . بدین ترتیب ، صرفا” به کامپیوترهای فوق امکان دستیابی به شبکه داده خواهد شد . پس از ارسال یک درخواست توسط یکی از کامپیوترهای موجود در شبکه بدون کابل، آدرس MAC آن با آدرس MAC موجود در Access Point مقایسه می گردد و در صورت مطابقت آنان با یکدیگر ، امکان دستیابی به شبکه برای وی فراهم می گردد . روش فیلترینگ مبتنی بر آدرس های MAC ، یک سطح حفاظتی مناسب را در شبکه ایجاد می نماید ، ولی با توجه به این که می بایست هر یک از آدرس های MAC را برای هر Access point تعریف نمود ، زمان زیادی صرف انجام تنظیمات مورد نظر خواهد شد . استفاده از روش فوق، صرفا” در شبکه های کوچک بدون کابل پیشنهاد می گردد . برای اعمال محدودیت لازم به منظور دستیابی به شبکه های بدون کابل و تائید کاربران ، از تکنولوژی های متعددی استفاده می گردد .
رمزنگاری اطلاعات : با استفاده از WEP ( اقتباس شده از Wired Equivalent Privacy ) و WPA ( اقتباس شده از Wi-Fi Protected Access ) ، می توان اطلاعات موجود در شبکه های بدون کابل را رمز نمود . WEP دارای مسائل امنیتی مختص به خود است که استفاده از آن را در مقایسه با WPA کمتر نموده است. پیشنهاد می گردد از تجهیزاتی که رمزنگاری مبتنی بر WPA را حمایت می نمایند، استفاده شود . رمزنگاری اطلاعات باعث پیشگیری از مشاهده اطلاعات موجود در یک شبکه توسط افراد غیرمجاز می گردد .
حفاظت از SSID : به منظور پیشگیری از دستیابی افراد خارج از محدوده یک شبکه بدون کابل به منابع موجود بر روی شبکه ، می بایست به خوبی از SSID حفاظت گردد . در صورتی که امکان تغییر SSID وجود داشته باشد، از شناسه هائی استفاده نمائید که امکان تشخیص و حدس آنان توسط مهاجمان مشکل باشد .
نصب یک فایروال : با این که نصب یک فایروال در شبکه ، اقدامی موثر در جهت حفاظت شبکه و منابع موجود بر روی آن می باشد ، می بایست یک فایروال دیگر را نیز مستقیما” بر روی دستگاه های بدون کابل نصب نمود ( یک فایروال host-based ) . بدین ترتیب یک لایه حفاظتی مناسب در ارتباط با داده های موجود برروی یک کامپیوتر ، ایجاد می گردد .
استفاده و بهنگام نگه داشتن یک نرم افزار آنتی ویروس : با نصب و بهنگام نگه داشتن یک نرم افزار آنتی ویروس ، می توان درصد موفقیت مهاجمان به منظور تخریب اطلاعات را کاهش داد . برخی از برنامه های آنتی ویروس دارای امکانات و ویژگی های خاصی به منظور حفاظت در مقابل Spyware و تشخیص تروجان ها نیز می باشند .
این وبلاگ توسط دانشجویان گروه کامپیوتر (نرم افزار) دانشگاه پیام گلپایگان تشکیل شده است.